Kronika ptaka nakręcacza

Toru Okada prowadzi spokojne, trochę nijakie życie. Gotuje makaron, odbiera telefony, szuka kota. Niby nic wielkiego. Tyle że u Murakamiego właśnie od takich zwykłych rzeczy zaczyna się powolne osuwanie w coś znacznie dziwniejszego.

Najpierw znika kot. Potem znika żona. Potem pojawiają się ludzie, którzy mówią rzeczy niepokojąco konkretne albo niepokojąco niejasne. Są tajemnicze kobiety, rodzinne sekrety, wojenne wspomnienia, sny, przeczucia i studnia, która jest trochę miejscem, a trochę stanem ducha. Klasyczny Murakami, czyli niby siedzisz w domu, a nagle jesteś po kostki w metafizyce.

„Kronika ptaka nakręcacza” to powieść o szukaniu tego, co zniknęło — ludzi, sensu, pamięci, własnego miejsca w świecie. Ale też o tym, że nie wszystko da się znaleźć prostą drogą. Czasem trzeba zejść niżej. Czasem trzeba posiedzieć w ciszy. Czasem trzeba uznać, że rzeczywistość ma drugie dno, trzecie dno i jeszcze małą piwniczkę pod spodem.

Będzie więc o samotności, przemocy, przypadkach, które chyba nie są przypadkami, i o tym szczególnym uczuciu, kiedy świat wygląda normalnie, ale coś w nim bardzo wyraźnie nie gra. Tak jakby ktoś przekręcił niewidzialny mechanizm i teraz wszystko tyka trochę inaczej.

Zapowiada się rozmowa dla tych, którzy lubią literaturę dziwną, gęstą i nie do streszczenia jednym zdaniem. Taką, po której można powiedzieć: „nie wiem, czy wszystko rozumiem, ale coś mi się właśnie przestawiło w głowie”. Czyli bardzo dobry materiał na kieliszek wina i dłuższe gadanie. 🍷📚

💬 Czytasz z nami?
Dołącz do naszego Ala ma wino Bookclubu na Fable, gdzie dzielimy się wrażeniami, cytatami i kontynuujemy rozmowy także między spotkaniami.

👉 Dołącz do grupy Bookclubu na Fable