Norwegian Wood

Tokio, koniec lat 60. Toru Watanabe studiuje, chodzi po mieście, słucha muzyki, czyta książki i próbuje jakoś odnaleźć się po śmierci swojego najlepszego przyjaciela. W jego życiu ponownie pojawia się Naoko — dziewczyna zmarłego Kizukiego, z którą łączy go nie tylko wspólna przeszłość, ale też poczucie straty, którego żadne z nich nie potrafi do końca nazwać.

Ich relacja jest bliska, delikatna i jednocześnie coraz bardziej skomplikowana. Naoko zmaga się z własną psychiką i wycofuje ze świata, a Toru zostaje gdzieś pomiędzy: między tym, co było, a tym, co dopiero może się wydarzyć. I właśnie wtedy poznaje Midori — bezpośrednią, energiczną, czasem bezczelną i zdecydowanie bardziej zakorzenioną w życiu.

„Norwegian Wood” jest chyba jednym z najbardziej przyziemnych Murakamich. Nie ma tu studni prowadzących do innych światów, gadających kotów ani rzeczywistości, która nagle zaczyna się rozpadać. Są za to akademiki, bary, spacery po Tokio, papierosy, seks, muzyka i bardzo dużo rozmów o tym, jak właściwie powinno wyglądać życie, kiedy człowiek dopiero uczy się w nim funkcjonować.

Pod tą codziennością cały czas siedzi jednak temat straty. Murakami pisze o ludziach, którzy próbują kochać, choć każdy z nich niesie ze sobą własne pęknięcia. O bliskości, która nie zawsze wystarcza, żeby kogoś uratować. I o pamięci, która potrafi być jednocześnie czymś pięknym i wyjątkowo ciężkim.

Będzie więc o miłości, śmierci, samotności, wyborach i dorastaniu — ale też o tym, czy można naprawdę zacząć coś nowego, dopóki część nas cały czas mieszka w przeszłości. A skoro tytuł książki pochodzi od Beatlesów, to zapewne trochę porozmawiamy również o muzyce, która jednym dźwiękiem potrafi otworzyć wspomnienie sprzed kilkunastu lat. 🍷📚

💬 Czytasz z nami?
Dołącz do naszego Ala ma wino Bookclubu na Fable, gdzie dzielimy się wrażeniami, cytatami i kontynuujemy rozmowy także między spotkaniami.

👉 Dołącz do grupy Bookclubu na Fable